Gebroken hart, maar waarom?

Twee maanden terug had ik een levensechte droom. In deze droom leerde ik een leuke vrouw kennen. En bouwde een heel leven met haar op. Schitterende trouwdag, mooie kinderen, lieve kleinkinderen. Echt een mooi leven, met ups en downs. De ruzies die we hadden waren spectaculair, en het goedmaken erna nog veel beter.
Ze was mooi, lief, grappig, sexy, ontzettend koppig, enorm gedreven, geweldige zakenvrouw. Kate was kortom, perfect, een droomvrouw, letterlijk en figuurlijk.

En in deze droom waren we samen oud geworden. Op het einde van de droom hadden we een groot feest (verjaardag, jubileum, ik weet het niet meer), maar alle kinderen en kleinkinderen waren op bezoek geweest, dus een drukke dag, en ’s avonds gingen Kate en ik slapen.

En toen werd ik wakker.

Compleet gedesoriënteerd, want mijn huis zag er opeens anders uit. Ik keek naast me naar Kate, maar die plek was leeg. Ik stond voorzichtig op en vroeg: “Kate? Ben je in de keuken?”.
En ik strompel een lege en donkere keuken in. Ik strompel daarna de badkamer in, en zie in de spiegel dat ik opeens weer 35 ben, en op dat moment besef ik dat het maar een droom was geweest, en dat de relatie, die op dat moment nog zo helder in mijn hoofd zat, niet had bestaan. Mijn hart brak, en ik was in feite in rouw over een niet bestaand persoon.

Dat was een paar maanden terug. Afgelopen weekend, ik kon vrijdag niet slapen, dus ik besloot om wat op internet te lezen, en vond een verhaal over een man die alles kwijt was geraakt, en verhaal vertelde hoe hij zijn leven verder oppakte.
En ik kon mij vinden in deze man, in zijn angsten, zijn gevoelens, dus ik las het verhaal in zijn geheel. En toen kwam er een vrouw in zijn leven, en in nagenoeg alles deed ze mij denken aan mijn droom-Kate. Zelfs in naam. Echt eng. Het verhaal had ik nog nooit eerder gelezen, want zo oud was het verhaal niet eens. En ik had het ook niet geschreven. Maar ik zit nu opnieuw soort van te rouwen.

Ik mis je, Kate, ook al ben je nooit echt geweest.

1 2 3 4 5 46